TUINMANAGER

Momenteel werk ik even niet. 'Voorlopig even geen opdrachten doorsturen, please', liet ik mijn bureau weten. 'Ik heb nog even tijd nodig om na te denken wat ik verder wil. En vooral ook, hoe ik verder wil. Ergens in augustus op zijn vroegst mag je me weer benaderen.' Tot die tijd vermaak ik mij opperbest met een paar dingen, waarvan tuinieren zo'n beetje op nummer 1 staat. 

Werken doe ik dus even niet, maar toch ook weer wel. Want het frappante is dat, hoe ik tuinier zo veel lijkt op hoe ik doe in mijn werk. Organisch, veelal. Gelardeerd met 'een stukje verdieping'. Wel vanuit een vast dagelijks patroon, wat dan misschien wel vrij statisch is. Zo is een van de eerste dingen die ik 's ochtends steevast doe, mijn tuindeur openen en een rondje door de tuin doen. Inspectie! Checken wat er allemaal speelt daar onder mijn kruiden, Geraniums, Brugmansia's, Dahlia's, Varens, boompjes en al die andere prachtige groene wezens in mijn tuin. 'Oei, die begint uit z'n potje te groeien, maar heeft het prio, dat verpotten? Nou, nee, dus dat kan nog wel een weekje wachten. Heeeee, kijk eens, daar staan knoppen op springen. Wauw! Wat mooi! Gewoon maar even laten voor wat het is maar onderwijl de plant wel blijven vertroetelen, dan komt 'ie het mooist tot bloei. Oei, deze heeft acuut water nodig. Hopla, even de gieter vullen en daar gaat 'ie: man, man, man kijk toch eens hoe deze plant het water opslobbert?!'  Alsof ik 's ochtends mijn mailbox open, mijn agenda check, lees waar wat moet gebeuren, waarbij ik prioriteer en actie onderneem, daarbij sterk rekening houdend met hoe mijn collega's zijn, wat hun gedragslijn is, waar ze op aanslaan of juist niet. Soms stuur ik ook wel op doorpakken, neem dan zo snel mogelijk contact op of regel een gesprek. 'Nu moet je echt iets doen, hoor, manager, anders gaat het niet goed met die medewerker; het lukt gewoonweg niet. Geen zachte heelmeester zijn, dat is voor niemand goed. Laten we een aanpak doorspreken.' 

Van het weekend haalde ik een grote plant weg uit mijn border. Met pijn in mijn hart, maar het arme ding was daar gewoonweg niet gelukkig. Al drie jaar op rij stond hij daar maar, groot te groeien, dat wel maar net zo hard weer te verleppen, ook omdat de slakken zijn bladeren wegvraten. Al voor het derde jaar kwam er geen bloem in zicht. Terwijl, als ik bij anderen in de tuin zijn broeders zag staan floreren, vol met bloemen ... tja, dan moet je op een gegeven moment toch het gesprek aan gaan met zo'n plant. 'Sorry jongen, maar ik ga je toch maar weghalen. Het gaat 'm niet worden met jou. Ja, ik weet het. Ik heb je zelf gekocht en hier geplant, in de verwachting dat je hier gelukkig zou worden, prachtig zou stralen en bloeien. Ik heb een fout gemaakt, ik weet het. Ik had je hier nooit neer moeten zetten en misschien had ik meer aandacht aan je moeten besteden, maar ja, met zoveel planten in mijn tuin, kan dat gewoon niet, he.' De plant liet deemoedig zijn toch al zo slappe bladeren hangen. Ik echter vermande me en daar ging hij, knip knip eerst de bladeren eraf, schep schep, toen de wortelkluit eruit. Onderwijl ging het van plok plok van de slakken die eraf vielen. De etterbakjes. En daar ging 'ie, het arme ding: zo de groene kliko in. In het gat dat was ontstaan, plaatste ik een andere plant. Eentje die iets verderop al een tijdje stond te popelen om zich waar te maken, eentje waarvan ik heel zeker weer dat die daar wel super gelukkig gaat zijn. Eentje waar slakken niet van houden, ook. 

Ja, echt, het lijkt verdacht veel op werken, hoor, tuinieren. In de loop van de dag onderhoud ik daadwerkelijk een soort van werk-relatie met mijn tuin, met de planten en de bloemen. Ik zie precies wat er gebeurt. Waar ik iets moet doen, of waar ik juist niets moet doen. Of de verse kweeksels in mijn mini-kas overgepot moeten worden. Als trainees of juniors die toe zijn aan een nieuwe stap. Waar zich slakken verstoppen (sorry slak, no way dat jij  mijn planten gaat opvreten; ik smijt je in een grote boog over de schutting, zo de straat op). Lijkt op: waar zitten de mensen die hun buikjes volvreten aan de noeste productie van anderen, kunnen we er nog wat mee, en zo ja, wat kunnen we met ze? En zo nee...

Feitelijk ben ik - tijdelijk weliswaar -  een tuinmanager, eentje zichzelf adviseert en haar eigen adviezen zo goed als altijd opvolgt en veel van haar eigen fouten leert.  Straks, in de herfst zal het tij wel weer keren. Ga ik me weer in collega's en managers van vlees en bloed verdiepen.