Ik zit heerlijk in de warme tram achter het raam. Het leven speel zich buiten af maar ook zeker binnen. In de tram zelf. Alsof ik eventjes in een toneelstuk ben beland, zo voelt het als ik in de tram zit. Ik zit er het liefst een beetje verscholen tussen, als een toeschouwer die ogenschijnlijk naar buiten kijkt maar precies ziet en hoort wat er binnen gebeurt. Ik luister graag gesprekken af - oh, wat houd ik daarvan - gesprekken tussen de reizigers of van reizigers die zitten te bellen. En ik kijk naar hoe bijvoorbeeld heel dikke mensen die niet goed op het bankje passen, zich met moeite zittende houden, zeker als de tram een scherpe bocht maakt. Dan valt zo'n dikkerdje echt bijna van het bankje. In de tram zitten trouwens best vaak te dikke mensen. Ze zouden ook kunnen gaan fietsen. Of wandelen. Maar dat doen ze niet, dus. Ze pakken liever de tram.
Eergisteren, donderdag, moest ik tussen de middag naar kantoor in Oost. 's Ochtends had ik thuis gewerkt, een paar Teams-sessies gedaan, brieven en verslagen geschreven. Op zolder met de kachel aan en de ramen dicht. Ik was blij dat ik er even uit kon, de frisse lucht in. Weer onder de mensen zijn. Na het treinritje tussen mijn dorp en de stad, stapte ik uit, liep naar buiten, naar de tramhalte. Ik moest met lijn 26 naar IJburg. Echt een prachtig tochtje. Eerst tramt 'ie een stukje al draaiend over rotondetjes voor het CS, dan laat hij de stad achter zich. Gaat piepend het spoorviaductje onderdoor en dan rechtsaf, de Piet Hein Kade op. Een wereldplek, die kade! Ik kijk mijn ogen uit.
De trambestuurder was een vrouw, van mijn leeftijd schatte ik haar in, met lang, flink geblondeerd haar en een zongebruinde huid. Ze zag er goed uit, vond ik, slank en energiek. Het GVB-pak stond haar goed. Een kennis van haar, een te dikke dame van een naar ik schatte, Surinaamse afkomst, ging vlak bij haar zitten. Op het allervoortstse bankje. Zodat ze lekker kon kleppen met de trambestuurster. Het gesprek was amicaal. En op- en top-Amsterdams. Die tongval! Wat zat ik te genieten daar in die tram, onderwijl dat fantastische gesprek tussen die twee ladies afluisterend. 'Zo, wat zie jij er goed uit?!' 'Ja, ik ben net twee maanden naar Spanje geweest. Ben net terug. Dat doe ik elk jaar. Huur daar altijd een huis van Spaanse mensen. Mijn ouders had ik ook gevraagd, die wilden eerst niet, door dat corona-gedoe, maar ik zei: kom op pa en ma, vorig jaar zijn jullie ook al niet geweest. Het is hier nu veilig hoor, jullie kunnen komen. Dus zijn ze ook nog gezellig een maandje geweest.' 'Tja, het is me wat he, met die corona. Hebben we net twee van die prikken gehaald, moeten we weer een booster halen. Ik denk: krijg nou wat, een booster. Moet ik nu alweer een prik halen. Ze bedenken het wel lekker voor je, he....' and so on, and so on. Helaas moest ik er na een paar haltes alweer uit. Ik moest naar kantoor, een gesprek voeren samen met een manager. Met een reiniger. Ook al zo'n op- en-top-Amsterdammers-onder-elkaar gesprek. Ik mag hier niet schrijven wat er in dat gesprek allemaal is gezegd en gebeurd, maar ook dat was weer 100% genieten voor mij. Denk aan de docu 'Jantje van Amsterdam', zo'n soort gesprek was het.
Eind van de middag verliet ik het kantoor, buiten was het schemerig, het blauwe uurtje was aangebroken. Ik dacht: 'wat is het hier toch fantastisch, ik wil nog niet naar huis.' Het is ook echt een bijzonder plek in de stad, daar namelijk. Vroeger was het de rand van de stad en een gebied waar schepen werden gebouwd en onderhouden. Een scheepswerf was het. Zo'n sfeer hangt daar dus ook nog, vind ik. Je voelt het nog. Ik dacht: voordat ik weer naar huis ga, nog even genieten hoor. Nog heel even door de Czaar Peterstraat lopen, da's zo'n prachtige straat! Met al die toffe winkeltjes. Ik betrad de straat, pakje mij phone, keek naar rechts, zag de lijn 7 aankomen en maakte deze foto. Daarna liep ik naar de halte voor tram 26, stapte in en liet me terugbrengen naar het CS.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten